Nieuws

Dag lieve mensen,

Het is me weer wennen aan een azerty toetsenbord!

Het is me vreemd om te schrijven, maar ik sta terug op Belgische bodem. Ik heb mijn reis twee maand eerder gestopt.

Ik was het reizen moe, ik was moe. Ik heb de kans gehad om prachtige dingen te zien, mooie mensen te ontmoeten, andere culturen te voelen, mezelf tegen te komen, ... Vooral in India en Nepal heb ik (en we)de kans gehad om samen met families te leven, het echte leven, geen toeristen, geen monumenten. Heel dicht bij het leven zoals het is daar. Heel sterk de Cultuur mogen voelen. Het was prachtig, ik blijf deze mensen daar zo dankbaar voor. Het was alles tegelijk, mooi, liefdevoel, hard, confronterend, soms angstig, warm, eerlijk, open, afstandelijk, aanhankelijk, juist, fout, lachen, huilen, blij, gelukkig, verdrietig,... En ga zo maar door. Het was voelen.

Ik heb in projecten gewerkt. Ook daar een grote confrontatie. In toestanden waar die mensen moeten leven waarvan je denkt, als dat bij ons in Belgie gebeurde. Dan kon je je project opruimen. Maar het was niet Belgie. Voor mij was het vaak een strijd tussen, ik wil hier zijn voor de mensen die er wonen. Zo warm, liefdevol, eerlijk en gelukkig. Maar ik wil hier weg omdat er dingen gebeuren die voor mij niet kunnen, in mijn westers denken. Niet dat ze het slecht met de zorgvragers voor hadden, dat wil ik niet gezegt hebben. Maar je voelt hier heel sterk Cultuurverschillen. Zo leerrijk.

Vaak viel in een project werken en bij een familie wonen samen. Waardoor ik toch wel naar rust begon te verlangen. Af en toe nam ik die dan voor mezelf, maar die af en toe was op den duur niet meer genoeg. Moe was ik. In India en Nepal leven ze steeds samen met elkaar. Een dagje, een uurtje voor jezelf zit er daar niet in. Indiers en Nepalezen lijken voor mij, nooit alleen te zijn, niet in de dag, niet in de nacht. Het samenleven is er zo sterk. Terwijl ik uit een wereld kom waarbij tijd voor jezelf nemen erg belangrijk is. In mijn leven leefde ik alleen in mijn appartement. Als ik mensen wilde zien, belde ik ze op, ging erheen. Als mensen mij wilde zien, kon ik kiezen ok of vandaag niet. Dat is heel normaal voor mij. In India en Nepal is dat dus niet. Daar werd ik vaak mee geconfronteerd.

Ze willen ook vaak me je pronken, je aan vrienden en familie voorstellen. Constant de vraag van waar ben je,.... Waar ik ook fel van geschrokken ben is hoe belangrijk het uiterlijk daar voor veel mensen is. Ik liep daar dan in oude kleren rond, zo eenvoudig vonden ze mij. Geen make-up, juwelen, geen mooie kleren,.... Interesseerd het mij als ik aan het reizen was. Ik was vet, dat heb ik moeten horen tot op het laatste moment van mijn reis. Leuk om weten, ze zeggen wel altijd dat ze van steverige lichamen houden omdat ze dan weten dat het goed met je gaat. En het grappige, ik werd opgepikt in de luchthaven en het eerste wat ze zeiden. Je bent veel afgevallen. Hier is het dan weer goed om niet te stevig te zijn. Dan heb je je leven in de hand, eet je gezond. Zoiets denk ik.

Het moeilijkste punt voor mij was de positie van de vrouw in India en Nepal. Het zijn voor mij mannenwerelden. Hoe vaak ik met mannen in confrontatie kwam. Zij zijn het, de beschermers, de alles weters, de sterkste, de beslissers, de uitdagers, de gezinsdragers, degene die vrij zijn, ... Zij zijn degene die engels spreken, met je weg gaan om de streek te verkennen. Het veranderd een klein beetje in sommige families. Ik heb de kans gehad om in de laatste familie waar ik verbleef, veel met de vrouw des huizes te kunnen spreken. Zij sprak goed engels en het leek voor mij dat zij toch meer vrijheid heeft. Maar na veel gesprekken onder ons twee, voelde ik heel sterk aan, dat ook zij weinig vrijheid heeft. Oh ik ben zo gelukkig dat er ooit vrouwen waren die voor onze rechten gevochten hebben, voor onze vrijheid. Het moeten ontzettend sterke vrouwen geweest zijn. Want het is niet vechten tegen een man (je eigen), nee tegen een hele gemeenschap, een heel land mannen.

Het was een reis die ik nooit meer zal vergeten. Die ik voor geen geld van de wereld had willen missen. Ik kwam een eerder einde aan. Waar ik steeds zekerder van ben dat dat de juiste beslissing voor me was. Gisterenmorgen kwam ik in Belgie aan. Heerlijk om ook weer thuis te komen. Ik had meteen het gevoel dat ik maar 1 dag was weg geweest. Grappig maar waar, ik voelde me een koning te rijk, toen ik mijn dozen met kleren opende. Nooit hoef ik nog nieuwe kleren te kopen was mijn eerste gedacht... haha.

Dank je wel aan iedereen die me gesteund heeft voor deze reis!